دانشگاه تهران مجله علمی "پژوهشهای فقهی" 2008-8388 14 1 2018 03 21 A Study of the Generalization of the Evidences for Fulfilling the Condition to the Primary Condition پژوهشی در تعمیم ادلۀ وفای به شرط به شرط ابتدایی 157 182 66665 10.22059/jorr.2018.216847.1007465 FA عبداله بهمن پوری استادیار؛ دانشگاه یاسوج، ایران مهناز بی‌نیاز کارشناسی ارشد؛ دانشگاه یاسوج، ایران Journal Article 2016 10 01 The primary condition is a type of condition. There is disagreement among the jurisprudents on the necessity of fulfilling or not fulfilling the condition. Most of the jurisprudents do not consider it necessary to fulfill the conditions but some modern jurisprudents, in spite of the famous opinion, hold that it is necessary to fulfill the conditions. Condition has different customary and literal meanings in the areas of principles of jurisprudence, jurisprudence, law and so on. But because it has not been defined by legislator, it is confined to its customary meaning. Condition is applied in two different customary meanings: necessity of and adherence to the stipulation, and absolute necessity and adherence. The same two meanings are the basis for the development of two different views of the pros and cons of fulfilling the primary condition. The present study, using an analytical-descriptive method of research, studies the concept of primary condition. Next, reviewing the evidences of the pros and cons of primary condition, on the one hand it criticizes the evidences of the pros and holds that they are insufficient. On the other, it relies on the general and specific, private and public evidences for the fulfillment of the conditions like <em>al-mu‘min</em><em>ūna </em>’<em>inda shur</em><em>ūtihim</em> and arbitrariness of the science of jurisprudence and tries to strengthen the view of the cons of fulfillment of the primary condition.                    یکی از اقسام شروط، شرط ابتدایی است که در مورد لازم‌الوفاء بودن یا نبودن آن در میان فقها اختلاف‌ نظر وجود دارد. اکثر فقها این‌گونه شروط را لازم‌الوفاء نمی‌دانند، ولی برخی فقهای معاصر برخلاف مشهور فقها قائل به لازم‌الوفاء بودن این شروط هستند. برای شرط معانی متعددی در عرف، لغت، اصول و فقه و حقوق ... ذکر شده ولی به‌علت عدم بیان معنای شرط از طرف شارع، به معنای عرفی آن اکتفا می‌شود. شرط در عرف در دو معنا استعمال شده است: الزام و التزام در ضمن عقد و مطلق الزام و التزام و همین دو معنا، مبنای شکل‌گیری دو دیدگاه موافق و مخالف وفای به شروط ابتدایی شده است. در پژوهش پیش‌رو با روش توصیفی - تحلیلی پس از مفهوم‌شناسی شرط ابتدایی، به بررسی ادلۀ موافقان و مخالفان شرط ابتدایی می‌پردازیم و در ادامه با ناکافی دانستن ادلۀ مخالفان وفای به شروط ابتدایی و نقد آنها از یک طرف، و با استدلال به عموم و اطلاق ادلۀ عمومی و خصوصی وفای به شروط مانند المؤمنون عند شروطهم و استناد به اعتباری بودن علم فقه از طرف دیگر، در صدد تقویت دیدگاه موافقان وفای به شروط ابتدایی خواهیم بود. https://jorr.ut.ac.ir/article_66665_2941beeeb6459826971471499e4465e7.pdf