دانشگاه تهران مجله علمی "پژوهشهای فقهی" 2008-8388 14 1 2018 03 21 Analysis of the Concept of Anklebone in Wiping the Feet from Imamiyya Jurisprudential Perspective واکاوی مفهوم کعب در مسئلۀ مسح پا از منظر فقه امامیه 127 156 66664 10.22059/jorr.2018.219563.1007496 FA سید مصطفی طباطبایی دانش‌آموختۀ سطح 4 حوزۀ علمیۀ قم، قم حسن علیدادی سلیمانی استادیار؛ پردیس بین‌الملل دانشگاه تهران، کیش، ایران Journal Article 2016 11 07 According to Shi’a jurisprudence, anklebone is defined as the end of longitudinal area for wiping the feet. Literally, anklebone is applied to four spots of the foot. Although there is a consensus among all Shi’a scholars that, in contrast to Sunni Scientists, anklebone in ablution is not the projections of two sides of the foot, there are disagreements over specifying it from among other instances. There are two different opinions in this regard. The first group holds that anklebone is the projection on the foot. The second group holds that it is tarsal joint. The disagreement results from the fact that literally anklebone is applied to these two areas and the hadiths on ablution. Studying the literal, jurisprudential, and traditional evidences of the two opinions it has been made clear that none of them is absolute. It is not possible to determine absolutely the area of anklebone and it has a narrow concept. Therefore, since these two minimum and maximum areas of wiping are practically connected to each other, <em>bir</em>ā<em>^,t</em> rule is applied to the excessive amount, i.e. the projection to the ankle. As a result, wiping to the projection on the foot is enough.         در فقه شیعه، کعب به‌عنوان انتهای محدودۀ طولی مسح پا بیان شده است. در لغت، بر 4 موضع از پا، کعب اطلاق می‌شود؛ فقهای شیعه اگرچه اتفاق نظر دارند که کعب در مسئلۀ وضو به خلاف عامه، برآمدگی‌های طرفین پا نیست، اما در تعیین آن از بین دیگر مصادیق اختلاف دارند و بر دو قول هستند؛ دستۀ اول آن را برآمدگی روی پا و دستۀ دوم آن را مفصل مچ می‌دانند. این اختلاف ناشی از صدق لغوی کعب بر این دو موضع و روایات باب وضوست. در این پژوهش با بررسی ادلۀ لغوی، فقهی و روایی هر دو قول مشخص شده است که هیچ‌کدام تام نیستند و تعیین قطعی کعب مقدور نیست و مفهوم آن مجمل است؛ بنابراین از آنجا که مسئلۀ اقل و اکثر ارتباطی است، نسبت به زائد برائت جاری شده و در نتیجه مسح تا برآمدگی روی پا کافی و مجزی است. https://jorr.ut.ac.ir/article_66664_200e5ed0ed6b91d2572959a333ff8b53.pdf