دانشگاه تهران مجله علمی "پژوهشهای فقهی" 2008-8388 13 4 2017 12 22 The Application of Jurisprudential Principles and Rules for the prevention of Anxiety - OCD کاربرد اصول و قواعد فقهی در پیشگیری از اختلال اضطرابی وسواس فکری-عملی 863 887 65276 10.22059/jorr.2017.138643.1007153 FA فرشته ابراهیم‌آبادی دانشجوی کارشناسی ارشد فقه و مبانی حقوق، دانشگاه سیستان و بلوچستان، ایران امیر حمزه سالارزایی دانشیار گروه فقه و مبانی حقوق دانشگاه سیستان و بلوچستان، ایران پژمان برزعلی دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق جزا و جرم‌شناسی دانشگاه مفید قم، ایران Journal Article 2015 12 27 Obsessive compulsive disorder (OCD) has been studied seriously as a psychological and medical disease, but the scope of this disease that is usually manifested in religious affairs raised a question in the author's mind as to how the application of jurisprudential principles and rules can prevent from OCD?  Therefore, a descriptive-analytical method of research has been used. The article has been structured in two parts: the first part deals with a series of definitions, characteristics, symptoms, etiology, etc.; and the next part discusses the different jurisprudential principles and rules such as the principle of isalat al-sihha (authenticity of act), principle of  istishab (presumption of continuity); since they can inform religiously accountable persons both through the application of the opposite concept due to the application of jurisprudential principles, remove perplexity in the beginning of the person's religious accountability, and remove thoughts of undue fear and shame for the divine punishment and mercy to prevent from OCD. For this reason,  both claims and arguments in jurisprudential principles have been used to the extent that they are not mingled with the beliefs and non-scientific matters. Finally, the article concludes that OCD can be prevented effectively both at the primary and secondary levels (after the development of disorder) through the application of jurisprudential principles and rules.         اختلال وسواس فکری - عملی به‌عنوان یک بیماری، به‌صورت جدی در علوم روان‌شناسی و پزشکی مطالعه می‌شود، اما حوزۀ بروز این بیماری که اغلب در امور مذهبی نمود پیدا می‌کند، سبب شد تا این سؤال برای نویسندگان مطرح شود که چگونه می‌توان از طریق اصول و قواعد فقهی، در راه پیشگیری از این اختلال گام برداشت؟ لذا با استفاده از روش توصیفی - تحلیلی پژوهشی در این عرصه انجام گرفت که ثمرۀ آن به دو بخش تقسیم می‌شود، در بخش نخست به مجموعۀ تعریف‌ها، ویژگی‌ها، علایم، سبب‌شناسی و... پرداختیم و در بخش بعدی به اصول و قواعد فقهی مختلف مانند اصاله الصحه، اصل استصحاب ... توجه کردیم، از آن حیث که با ایجاد آگاهی برای مکلفان هم به طریق دریافت مفهوم مخالف ناشی از کاربرد اصول فقهی و هم با رفع تحیر در بدو تکلیف و هم با دفع تفکرات معطوف به خوف و شرم بی‌جهت از عذاب و الطاف الهی، در مقام پیشگیری از بروز اختلال یادشده برمی‌آیند. برای این منظور از ادعا و استدلال در اصول فقه تا آنجا که با مباحث اعتقادی و غیرعلمی خلط نشود، بهره بردیم و در نهایت نتیجه گرفتیم که از طریق کاربرد قواعد اصول فقهی می‌توان هم در زمینۀ پیشگیری اولیه و هم پیشگیری ثانویه (بعد از وقوع اختلال) مؤثر واقع شد. https://jorr.ut.ac.ir/article_65276_4dced2e4a3e4fdc91da60d95b6a85421.pdf