دانشگاه تهران مجله علمی "پژوهشهای فقهی" 2008-8388 13 4 2017 12 22 Analysis of Human Cloning from the Viewpoint of Islamic Jurisprudence (Shi'ite and Sunni) بررسی و نقد شبیه‌سازی انسانی از منظر فقه اسلامی (شیعه و اهل سنت) 795 815 65273 10.22059/jorr.2017.214796.1007435 FA علی عسگری یزدی دانشیار؛ دانشگاه تهران؛ ایران مسعود میرزایی دانشجوی دکتری؛ دانشگاه تهران؛ ایران Journal Article 2016 09 04 Human cloning has raised many discussions in scientific circles. On the one hand, scholars are concerned about the possible consequences of human cloning, and on the other hand, the verdict sanctions deprive the scientific and research community. The present article aims to explain and criticize the main arguments of the Shi'ite and Sunni scholars. Although Sunni scholars allowed the use of simulation techniques or asexual reproduction in animals, they have unanimously hold that any form of human cloning is illegitimate. Most of the Shi'ite thinkers allowed the simulation of plants and animals due to the principle of permissibility (ibaha). But, there is no consensus about the rule of human simulation. Some of them believe that it is absolutely permissible, a group of them believe that it is absolutely forbidden. Another group holds that human cloning is limitedly allowed. The fourth group holds that, as a primary verdict, it is allowed by itself, but, as a secondary verdict, it is forbiden due to its adverse consequences.  شبیه‌سازی انسان مباحث فراوانی را در محافل علمی موجب شده است. علما از سویی نگران پیامدهای احتمالی شبیه‌سازی انسانند و ازسوی دیگر درصورت صدور حکم تحریم، موجب محرومیت جامعۀ علمی و پژوهشی می‌شود. در این مقاله برآنیم تا اهم ادلۀ عالمان شیعه و اهل سنت را تبیین و نقد کنیم. عالمان اهل سنت با آنکه به‌کارگیری تکنیک شبیه‌سازی را در عرصۀ حیوانی مجاز می‌دانند؛ به‌گونه‌ای اجماعی هرگونه شبیه‌سازی در عرصۀ انسانی را نامشروع می‌شمارند. اغلب متفکران شیعه، شبیه‌سازی نباتی و حیوانی را به استناد اصل اباحه مجاز می‌دانند، لکن دربارۀ حکم شبیه‌سازی انسانی اتفاق‌نظر وجود ندارد. برخی آن را مطلقاً جایز، برخی مطلقاً حرام، بعضی به‌صورت محدود مجاز و گروهی نیز آن را به‌عنوان اولی جایز، اما به‌عنوان ثانوی به‌دلیل پیامدهای نامطلوب آن حرام می‌دانند. اما به‌نظر می‌رسد هرچند شبیه‌سازی انسان کامل جایز نباشد، شبیه‌سازی انسان به‌منظور تحقیقات علمی و برای کاربرد در معالجه و درمان به‌طور کنترل‌شده فاقد اشکال است. https://jorr.ut.ac.ir/article_65273_15681b46c24f09d51efab3bcea649aea.pdf